Σαββατόβραδο


Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης


Μοσχοβολούν οι γειτονιές
βασιλικό κι ασβέστη,
παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.

Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.

Πάει κι απόψε τ’ όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να `ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος να `ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.

Οι άντρες σχολάν’ απ’ τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε
στο υπόγειο καπηλειό.

Και το φεγγάρι ντύνει, λες,
με τ’ άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό.

Πάει κι απόψε τ’ όμορφο
τ’ όμορφο τ’ απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να `ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος να `ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.


1 σχόλιο:

  1. Πολλοί αδικούν τον Στέλιο, κάνοντας συγκρίσεις με τον Μπιθικώτση και ότι ο δεύτερος ερμήνευσε και υπηρέτησε το έντεχνο τραγούδι με ανεπανάληπτο τρόπο. Το Σαββατόβραδο όπως και όλες οι ερμηνείες του Στέλιου στην "Πολιτεία" του Θεοδωράκη αποδεικνύουν το αντίθετο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


Αναζήτηση Τραγουδιών και Στίχων

Αγάπησα και πόνεσα Εγώ είμαι αϊτός Μάγκα μου περαστικά σου Πλήγωσε με όσο θέλεις
Αγκινάρα με τα αγκάθια Εγώ θα σε γλιτώσω Μαζί σου πως να ζήσω Ποια είσαι εσύ
Αγριολούλουδο Εγώ καλός γεννήθηκα Μάνα μου Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός
Άδειες φεύγουνε οι νύχτες Εγώ με την αξία μου Μαντουμπάλα Ποιος είδε γλάρο στα βουνά
Αθήνα Έι καπετάνιε Μάτωσε-Μάτωσε Που είσαι μάνα να με δεις
Αθήνα-Πειραιάς-Θεσσαλονίκη Είν' όλα μαύρα Με γέρασε η ξενιτιά Πριν το χάραμα
Ακόμα και στην κόλαση Είσαι η ζωή μου Με έκαψες με κατάστρεψες Προσευχή
Αλίμονο σ' εμένα Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι Μεσάνυχτα που να σε βρω Σαββατόβραδο
Αλλοτινές μου εποχές Ένα τραγούδι θλιβερό Μια γυναίκα έφυγε Σαν απόκληρος γυρίζω
Αμάν Ένας μάγκας στο Βοτανικό Μια γυναίκα πέρασε Σαν την καλαμιά στον κάμπο
Αν είναι η Αγάπη Έγκλημα Ένας σκύλος και μια γυναίκα Μια Κυριακή στη Φυλακή Σε διώξαν απ΄ την Κοκκινιά
Αν ήξερες ποιός είμαι εγώ Έξω απ' άδικο Μια μέρα πριν πεθάνω Σε τούτο το παλιόσπιτο
Αν ρωτάς να σου πω Έξω ντέρτια και καημοί Μια παλιά ιστορία Σήκω χόρεψε κουκλί μου
Αναστενάζω βγαίνει φωτιά Έπεσα έξω Μοίρα μου μ΄ έχεις μισήσει Στα βράχια της Πειραϊκής
Ανεμώνα Έχω μια αγάπη Μονάχος Παραστράτησα Στα χέρια σου μεγάλωσαν
Ανήμπορος 'Εψαξα άδικα να βρω Μπάρμπα Γιάννη Σταλαματιά, σταλαματιά
Άνθρωπε άδικε γιατί Ζηλεύω τα πουλιά Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι Στην οδό της τρέλας
Αντιλαλούνε τα βουνά Ζιγκουάλα Νόμιζα πως ήταν φίλοι Στην ψάθα θα πεθάνω
Απ' τα ψηλά στα χαμηλά Η αγάπη κι ο παράς Νυχτερίδες κι αράχνες Στις φάμπρικες της Γερμανίας
Απ΄ τις παρανομίες μου Η ζωή μου όλη Ξέρω Νεκρούς Στο τραπέζι που τα πίνω
Από τα πολλά Φαρμάκια Η Θεατρίνα Ξεσπά η μπόρα Συγχώρεσε με
Απόκληρος της κοινωνίας Η καμπάνα σημαίνει Ξέχασέ με, ξέχασέ με Συννεφιασμένη Κυριακή
Άπονες εξουσίες Η καρδιά μου ας όψεται Ο Γυάλινος Κόσμος Σχίζονται κάμποι και βουνά
Άπονη Ζωή Η Κοινωνία Ο ζωντανός ο χωρισμός Τα καλά παιδιά
Άπονη καρδιά Η πληγωμένη μου καρδιά Ο Καλός καλό δεν έχει Τα μαλλιά τα γκρίζα
Απόψε σ΄ έχω στην αγκαλιά μου Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ Ο καψούρης Τα ξενύχτια κι οι όμορφες γυναίκες
Απόψε φίλα με Η χήρα Ο Χάρος Τα πονεμένα δειλινά
Αραπίνες Ηλιοβασίλεμα σωστό Οι αισθηματίες Τα ροζιασμένα χέρια μου
Άργησα να σε γνωρίσω Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά Οι μισοί καλοί Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος Θέλω να πεθάνω Όλα εδώ πληρώνονται Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ
Άσε με να ζήσω μοναχός Θέλω να πω τον πόνο μου Όποια και να `σαι Την Παρασκευή το βράδυ
Άσπρο πουκάμισο φορώ Θεσσαλονίκη μου Όπου άνθρωπος κακία Την πόρτα μη μου κλείνεις
Αυτή η νύχτα μένει Θλιμμένο δειλινό Όση γλύκα έχουνε τα χείλη σου Το άδικο δεν ευλογείται
Αφήστε με να κλάψω Ίσως αύριο Όταν βλέπετε να κλαίω Το ανήλικο
Αχάριστε Κόσμε Καθένας με τον πόνο του Ουίσκι τζιν και φρούμελ Το δικό σου αμάρτημα
Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω Και πού Θεός Πάει κι αυτός Το δρομολόι της ζωής
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα Καινούργιες Συμφορές Παίξε Χρήστο το Μπουζούκι Το θολωμένο μου μυαλό
Βραδιάζει Καλύτερα μια μαχαιριά Πάνω στου τοίχου το κάρφι Το κλάμα της πενιάς
Βράχο βράχο Κανείς δεν ήρθε να με δει Παράπονο Το μεγάλο ψάρι
Βρε άνθρωπε κατήγορε Κάποια μάνα αναστενάζει Παραστράτησα για σένα Το πέλαγο είναι βαθύ
Βύθισε μου το μαχαίρι Καρδιά πληγωμένη Πάρε τα χνάρια μου Το τελευταίο ραντεβού
Γέρασα πριν την ώρα μου Κατάδικος για πάντα Πάρε φωτιά και κάψε με Το τρένο Γερμανίας Αθηνών
Για δυο μάτια απόψε πίνω Καταραμένη να 'σαι Πέθανε το πιο καλό παιδί Το ψωμί τη ξενιτιάς
Για μένα αστράφτει και βροντά Καταραμένο Σάββατο Πέντε πάνω πέντε κάτω Τραγουδώ
Για μπάνιο πάω Κατάστρεψες τα νιάτα μου Πέτρα θα ρίξω πίσω Υπάρχουν και καλά παιδιά
Γυρίζω απ’ τη νύχτα Καταστροφές και Συμφορές Πέτρινα χρόνια Υπάρχω
Δέκα παλικάρια Κάτω απ’ το πουκάμισό μου Πέφτουν της βροχής οι στάλες Φαράχ
Δεν θα ξαν' αγαπήσω Κελί μου κατασκότεινο Πικρός καφές Φεύγω μανούλα μου γλυκειά
Δεν θέλω το κακό σου Κι αν γελάω είναι ψέμα
Φεύγω με πίκρα στα ξένα
Δεν σε πιστεύω Κλάψε σήμερα καρδιά μου
Φεύγω να ξενιτευτώ
Δεν σε ρωτώ ποια ήσουνα Κλείστε την Πόρτα της Ζωής
Φίλε μου καλέ
Δρόμος δίχως σύνορα Κοινωνία Ένοχη
Φύγε κι άσε με
Δυο πόρτες έχει η ζωή Κόκκινο - Μαύρο

Δυστυχώς